Kweken voor je kroost

Jaren geleden, toen ik nog jong, stads en kinderloos was, stond ik eens met een bos radijsjes in de rij voor de kassa bij de supermarkt. De cassière, die de puberteit duidelijk nog niet ontgroeid was, keek enigszins verwilderd naar de bos radijzen op de band. Peinzend draaide ze de groenten rond in haar handen, op de kassa zoekend naar een naam die paste bij dit vreemde product. De opluchting was van haar gezicht af te lezen toen ze zich plotseling realiseerde waar ze mee te maken had. “Hey!” riep ze naar haar collega-cassière naast zich: “Dit zijn bessen, toch?”. Op dat moment nam ik me voor mijn kinderen nooit in de stad op te voeden.

Ik ben zelf niet echt biologisch-dynamisch onderlegd. De meeste van mijn vriendinnen zijn al jarenlang op de verantwoorde toer als het gaat om eten, terwijl ik mij zonder enige gewetenswroeging nog te buiten ging aan zwaar bespoten groenten en plofkip. Bijna 2 jaar geleden baarde ik echter een dochter die al eczeem krijgt als ze alleen maar langs een supermarkt lóópt, dus tegenwoordig kom ik met zulke voedsel-struisvogelpolitiek niet meer weg. Tegenwoordig zijn wij glutenvrij, zuivelvrij en meester in het ontcijferen van etiketten.

Bovendien vind ik het belangrijk dat de Terroristen weten dat wat ze in hun mond stoppen uit de natuur komt en niet op magische wijze in de winkel verschijnt. Het schijnt namelijk dat kinderen van tegenwoordig denken dat melk in de fabriek gemaakt wordt. Die koeien in het weiland zijn in hun optiek blijkbaar puur decoratief. Ik mag dan wel stads zijn en als kind nauwelijks mijn tuinier-brevet hebben gehaald tijdens het wekelijkse uurtje schooltuinen, ik zou het toch op prijs stellen als mijn kroost het verschil weet tussen een radijs en een rode bes.

May16_2014_1En dus leggen wij op ons Achterhoekse landgoed een moestuin aan. Sowieso is het tegenwoordig heel bon ton om zelfvoorzienend te zijn en ook op het platteland moet je natuurlijk wel een beetje bij blijven. Bovendien hebben we door al het verbouwen geen geld meer om naar de supermarkt te gaan. Het lijkt dus alsof we bijzonder hip bezig zijn, maar eigenlijk is het pure armoede.

De moestuin is nu nog een braakliggend stuk grond. In mijn gedachten oogst ik er de lekkerste dingen. Sappige tomaten, glimmend groene doperwtjes en zoet geurende aardbeien zet ik in mijn fantasie op tafel. Ik moet alleen nog wel even moed verzamelen om er daadwerkelijk aan te beginnen. Ik ben namelijk nog nooit in staat geweest om ook maar een geranium in leven te houden. En het zou toch zonde zijn als mijn gezin de eerste winter op het platteland al om komt van de honger.

May17_2014_6Gelukkig heeft Terrorist nr. 1 een aangeboren gevoel voor al het natuurlijke. Van wie hij het heeft weet ik niet, want ook manlief beschikt niet bepaald over groene vingers. Regelmatig treffen we hem buiten aan, kauwend op één of ander ondefinieerbaar blaadje, waarop wij als bezorgde ouders paniekerig de laptop open klappen om de online Gifwijzer te raadplegen. Om er altijd achter te komen dat wat hij in zijn mond stopt inderdaad gewoon een blaadje munt, of een stengeltje bieslook is. “Dat zei ik toch al” verzucht Terrorist nr. 1 dan vermoeid.

Terrorist nr. 2 is net zo’n hopeloos geval als ik. Als je die haar gang laat gaan eet ze stenen, slakken en stokrozen dat het een lieve lust is. Ze mag op de boerderij dus ook nooit zonder haar grote broer naar buiten, zodat die kan ingrijpen als ze zichzelf weer eens dreigt te vergiftigen. Ik doe wel alsof ik als ouder heel verantwoord bezig ben door zelf te kweken voor mijn kinderen. Maar de realiteit is dat we maar blij mogen zijn dat onze zoon er is om ons bij te staan. Zonder hem zouden we jammerlijk verhongeren, of op z’n minst op de EHBO terecht komen met een maagperforatie. Ik denk dat ik hem maar thuis houd van school. Hij heeft wel wat beters te doen.

Share

4 Comments on Kweken voor je kroost

  1. Maris Maria Renne
    20 mei 2014 at 09:25 (3 jaar ago)

    Ik sta op het punt om het op te geven. Een paar maanden geleden ben ik begonnen met moestuintjes aanleggen in onze tuin. Werd keihard uitgelachen door mijn schoonvader: had bordje met ‘tomaatjes’ bij de doperwten geprikt. (zie: http://haremaristeit.nl/tuinierleed-april/ ) Overigens zie ik het verschil tussen die 2 (volgroeide) groenten wel hoor, maar aan de stekjes kan ik het niet afzien. Bovendien had mijn Muppet op een onbewaakt moment de zaadjes enthousiast bij elkaar geplant.

    Beantwoorden
  2. Vala van den Boomen
    20 mei 2014 at 09:40 (3 jaar ago)

    Mijn eigen vader heeft er ook een hard hoofd in, vooral aangezien hij zichzelf een ware tuinexpert vindt. Het feit dat ik geen peterselie van bieslook kan onderscheiden stemt hem bepaald niet hoopvol. Maar ik vind dat ik op z’n minst credits verdien voor het proberen ;-).

    Die tip van bier tegen slakken ga ik onthouden trouwens. Handig!

    Beantwoorden
  3. Thomas
    5 november 2014 at 10:41 (3 jaar ago)

    Erg leuk hoe je deze stap gezet hebt en bovendien om over je ontwikkelingen met de moestuin te lezen. Ik ben zelf ook een fervent kweker van groenten en gewassen en herken veel van wat jij ook tegenkwam.

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *