Is dit alles?

Ik was een dromerig kind. Speelgoed, buiten spelen, televisie kijken, ik had er niks mee. Terwijl mijn vriendinnetjes de haren van hun Barbies kamden, of spelletjes kwartet speelden met hun ouders, zat ik op mijn kamer, met een stapel boeken en een blocnote. Fantaserend en verhalen schrijvend. Ik had mijn toekomst al helemaal uitgestippeld en die zou groots en meeslepend worden. Schrijfster werd ik en niet zomaar eentje. Bestsellers zouden het worden, ik zou over de hele wereld gelezen worden en in alle boekwinkels liggen. Vanuit mijn appartement in New York zou ik het ene succesvolle boek na het andere afleveren, bakken met geld verdienen en als accessoire een al even succesvolle Wall Street banker in designer maatpak aan mijn arm hangen. Het is dat Candace Bushnell met de eer is gaan strijken, maar eigenlijk zou ik een deel van de winst van het succes van Sex & the City moeten krijgen. Carrie Bradshaw bestond namelijk al heel lang in mijn hoofd, voordat ze uit de pen van Bushnell rolde.

IsditallesNu ben ik 32 jaar en woon ik op een eenzame boerderij in de Achterhoek, met een natuurkundige, een autist en een chronisch zieke peuterpuberende reldiva. How the hell did that happen? Als ik in de boekwinkel kom, prijkt op geen enkele kaft mijn eigen naam, ik ben slechts één keer in New York geweest en toen was ik 17 jaar en sliep ik met mijn ouders op een veel te krappe hotelkamer in een zielloze wolkenkrabber in Brooklyn. Ik denk niet dat zij het destijds goed hadden gevonden als ik een knappe zakenman mee naar mijn uitschuifbed had gesleept, hoe duur zijn pak ook was. Ik slijt mijn dagen tot aan mijn enkels weggezakt in de Achterhoekse klei, onderwijl de billen van de Terrorist nr. 2 afvegend en schreeuwend tegen Terrorist nr. 1 dat hij niet nóg meer insecten op mijn koffietafel mag deponeren. En als die natuurkundige dan ‘s avonds thuis komt, heeft hij koffievlekken op zijn pak van de V&D en kunnen we niet eens glamoureus uit eten in het hipste sushi-restaurant van dat moment. De piepers staan namelijk al op het vuur.

Soms denk ik dat ik een vervroegde midlife crisis heb. Waarschijnlijk dat ik daarom ook eindelijk rijlessen ben gaan nemen. Ik heb natuurlijk niks aan zo’n rode sportwagen met open dak als ik niet zelf glamoureus achter het stuur kan zitten. Hoe kan het dat er weinig terecht is gekomen van al die mooie toekomstdromen van een klein meisje op haar Amsterdamse kamertje? Heb ik niet goed opgelet en ergens per ongeluk een verkeerde afslag genomen? Ik had met een lading Louis Vuitton tassen op Schiphol moeten staan, maar blijkbaar heeft mijn richtingsgevoel me in de steek gelaten, want opeens stond ik met een verhuiswagen vol Ikea meubels in de Achterhoek. Is dit alles? Die vraag schiet soms door mijn hoofd, als om 06.00 uur ‘s ochtends weer die wekker gaat, onmiddellijk gevolgd door de opmerking die je nou vooral níet wilt horen voordat je je eerste kop koffie hebt gehad: “Mamaaa, ik moet poeoeoepen!”. Terwijl ik Terrorist nr. 1 slaapdronken op het toilet hijs en probeer de giftige dampen die hij produceert te negeren, zodat mijn nuchtere maag zich niet omdraait, vraag ik me af waar het fout is gegaan.

Echter, toen manlief en ik laatst in de stad waren en heel even konden doen alsof we succesvol en fabulous waren, spraken we een kennis van ons. Begin dertig, ziet er werkelijk oogverblindend uit in een maatpak én heeft een succesvol eigen bedrijf, waarmee hij miljoenen verdient. Zelf reist hij de hele wereld rond, kan alles kopen wat hij leuk vindt en precies doen wat hij zelf wil. Maar hij was er wel klaar mee. “Want”, zei hij terwijl hij me vermoeid aankeek, “Is dit alles?”. Terwijl ik me verslikte in een slok wijn en me afvroeg of hij nou heel erg arrogant was, of gewoon een beetje gek, zuchtte hij even diep. Hoe leuk is het nog, als je alles kan? Als alles mogelijk is? Als je nergens meer naar hoeft te verlangen? Op de opmerking van manlief dat hij wel graag op Hawaii zijn eigen papayakwekerij zou willen beginnen, haalde de miljonair zijn schouders op. “Ik kan misschien beter gaan trouwen” zei hij, “en kinderen krijgen”. We staarden elkaar aan. Een wereld van verschil. Of toch niet?

Sept13_2014_1De mens is een intrinsiek ontevreden wezen. Het gras is altijd groener aan de overkant. Weliswaar nergens zo groen als in de Achterhoek, maar toch zou ik soms liever in het Vondelpark zitten. Met mijn MacBook en mijn Manolo Blahniks. Terwijl de miljonair een nieuwe Rolex koopt in de P.C. Hooftstraat en eigenlijk liever op een boerderij de billen van zijn kinderen af zou willen vegen. Het is ook nooit goed. Was ik volmaakt gelukkig geweest als ik nu in Manhattan bestsellers had geschreven, met uitzicht op Central Park? Als manlief in Armani op de beurs million dollar deals had gesloten en we ‘s avonds met New Yorks’ glitterati de clubs onveilig maakten? Als we ‘s ochtends vroeg níet de drollen van een tweetal Terroristen moesten doorspoelen? Ik denk het niet.

Oh, wat zou het leuk zijn, mijn naam gedrukt te zien op de kaft van dat boek. Als ik daar aan denk, ben ik weer even dat kleine meisje, dromend boven haar blocnote. Als nou alleen díe droom mag uitkomen, dan ben ik verder een tevreden mens. Laat Manhattan, die Manolo’s en dat maatpak dan maar zitten. Ik heb tenslotte al een natuurkundige, een autist en een relpeuter. En dát is tenslotte net zo goed rijkdom.

Share

3 Comments on Is dit alles?

  1. Marjolijn
    7 november 2014 at 08:21 (3 jaar ago)

    Heel, heel herkenbaar.

    Beantwoorden
  2. Josephine
    7 november 2014 at 09:34 (3 jaar ago)

    Ik weet zeker dat die boeken gaan komen. En dan zal het misschien niet je huis zijn dat je in New York hebt maar wel je pied-à-ciel. Ik ben fan, hoor, Stadsmeisje.
    Joehoeee, uitgevers, letten jullie wel goed op? liefs, Josephine

    Beantwoorden
  3. Anonymous
    26 november 2014 at 22:59 (3 jaar ago)

    Wat een fijn verhaal. Bedankt dat dit ook kan.

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *