Thank you for staring

Er schijnen vrouwen te bestaan die het gezellig vinden om boodschappen te gaan doen met hun kinderen, die op zaterdag fluitend met een uit de kluiten gewassen rieten mand richting de Jumbo togen en daar dan rustig drie uur de verschillende pakken biologische muesli met elkaar kunnen gaan staan vergelijken, terwijl de kinderen in kwestie gedwee tussen de ontbijtgranen door dribbelen en nergens aankomen. Maar dat betreft dan een zeer zeldzame soort moeders, met uitzonderlijk brave kinderen. Voor de meeste moeders is het vergaren van de benodigde levensmiddelen in gezelschap van hun kroost namelijk een bijzonder vermoeiende en bloeddruk verhogende aangelegenheid. Vooral als ze inmiddels zo oud zijn dat je ze niet meer vast kunt gespen in de dwangbuis die kinderwagen heet. En, belangrijker nog, als je een kind hebt, zoals het mijne, dat autistisch is.

Mensen hebben over het algemeen de neiging om overal een oordeel over te hebben. Blijkbaar vinden we het lekker om alles en iedereen om ons heen te verketteren. Harkt de buurman zijn tuintje niet goed genoeg aan? Dan zal het wel een lapzwanserige uitkeringstrekker zijn. Is het kind van je vriendin net een kilootje te dik? Zal wel komen omdat zijn ontaarde moeder hem iedere ochtend chocopasta op z’n brood geeft. Knijpt dat irritante jongetje in alle komkommers op de groentenafdeling van de Albert Heijn? Tja, dat komt gewoon omdat zijn moeder niet streng genoeg is. Kijk maar, na drie keer waarschuwen luistert hij nog steeds niet. Tjongejonge, wat een rotkind. En wat een slechte moeder. En bedankt maar weer. Want tja, dat rotjoch is mijn zoon. En die slechte moeder, dat ben ik.

Mijn lieve zoon, die is autistisch. En dat betekent nogal wat. Dat betekent iets dat heel veel mensen niet begrijpen. Omdat ze er niet mee te maken hebben. Mijn zoon, die luistert niet. Hoe erg ik ook mijn best doe. Omdat hij me niet hoort, omdat wat ik zeg gewoon niet binnen komt. Hij hoort me wel, maar ook weer niet. Want hij zit in zijn eigen wereld. Soms niet, maar meestal wel en dan kan ik lullen wat ik wil, maar mijn kind is niet bereikbaar. Ik zie het in zijn ogen en dan weet ik al hoe laat het is. Dat hij dus in die komkommers gaat staan knijpen. Dat hij dus een driftbui krijgt omdat hij niet een uur bij dat filmpje aan het begin van het gangpad mag blijven en met mij mee moet naar de kassa. Maar toch moet ik naar die supermarkt. Want weet je, autistische kinderen en hun ouders moeten toch ook eten. En naar buiten moeten ze af en toe ook. De wereld in. Waar de andere mensen zijn. Ook al vinden die dat stiekem best wel irritant. Die gewone mensen. Nette mensen. Mensen die normaal doen. Maar ja, wij zijn er ook gewoon. Mijn excuses, meer kan ik er niet van maken.

Ga ik boodschappen doen met mijn twee Terroristen, dan doe ik van tevoren eventjes een schietgebedje. Want ik weet niet hoe het lopen zal. Of ik het tot het zuivelschap haal zonder strijd of stemverheffing. Of we thuiskomen met alle boodschappen en zonder oorlogswonden. Afgelopen week lukte dat in elk geval weer niet. Overprikkeld door alle fluorescerend vrolijke oranje bonushamsters, duwde Terrorist nr. 1 zijn zusje tegen een bont gekleurde paal. Klap, koppie tegen het beton, tandje door de lip. En mama in de rij bij een overvolle kassa. Bloed, een klein brullend meisje en een wat groter hysterisch jongetje. En vooral: een legioen aan afkeurend starende ogen om ons heen. Ja dames en heren, wees niet beschaamd, geniet maar lekker van dit staaltje bedroevend ouderschap en denk er vooral het ongeremde uwe van. Thank you for staring, I always aim to please. En de lokale consumenten hadden weer een leuke zaterdag.

Je raakt eraan gewend, de starende blikken, afkeurend opgetrokken wenkbrauwen. Het onbegrip omdat iedereen zijn oordeel klaar heeft, maar niet de moeite neemt om door te vragen. Leuk is het niet, maar uiteindelijk wordt je huid wel dik, want van alle fronsen en de opmerkingen groeit er op je vel als vanzelf een steeds steviger laagje eelt. En voor mijzelf is het nog niet eens het ergste, want ach, ik ben een volwassen vrouw. Ik ben in staat tot relativeren, tot het treurige besef dat blijkbaar heel veel mensen weigeren verder te kijken dan hun ontzettend sensatiezuchtige neus lang is. Ik kan dat, maar mijn kind, mijn zoon, mijn autist, die kan dat niet. Die staat schuldbewust en met traantjes in zijn ogen bij diezelfde kassa, terwijl zijn moeder zijn zusjes bloedend lipje droogdept met haar eigen mouw en de hele supermarkt stilzwijgend, maar oh zo duidelijk, haar afkeuring over dat kleine jongetje van 4 jaar laat neerdalen en hij zich eens te meer beseft dat iedereen hem raar vindt. En vervelend. En natuurlijk moet ik even zuchten, want zijn zusje heeft een bloedlip. En ik een tas vol boodschappen die nog betaald en ingepakt zouden moeten worden. Maar hij kan er niets aan doen, ook al had hij het allerliefst gewild van wel. Dus ik knuffel hem, in plaats van boos te worden. Maar ja, dat is natuurlijk helemaal een zonde.

“Hallo, wil jij soms dierenplaatjes?”. Terwijl ik het bloeden probeer te stelpen en mijn zoon schoorvoetend naast me staat, buigt er zich iemand over ons heen. “Van Freek, ik denk dat jij hem vast erg leuk vindt” zegt de stem en twee paar vriendelijke ogen kijken ons aan. Terrorist. nr 1. pakt de plaatjes verbaasd aan, stamelt “Dankjewel” en wordt een beetje rood. Ik kijk de oude vrouw verwonderd en enigszins verhit aan en zie zachtheid in haar ogen. “Autistisch?” vraagt ze en ik knik verbouwereerd. Ze glimlacht, legt haar hand even op mijn schouder en zegt: “Ja. Je doet het goed, hoor. En wat een leuke jongen is het” en loopt dan rustig weg.

Gelukkig zijn er ook nog dat soort mensen, die meer zien dan een irritant, vervelend jongetje en een moeder die de definitie van opvoeden in het woordenboek nog niet gevonden heeft. Die een onbevooroordeelde arm om je heen slaan en dierenplaatjes op je wonden leggen, in plaats van er hun net gekochte bus Jozo keukenzout in leeg te strooien. Door dat soort mensen durf ik toch nog naar de supermarkt, of überhaupt naar buiten met mijn kind, dat zich niet gedraagt zoals het de goegemeente goed dunkt. Dus bent u voortaan in de supermarkt en loopt u langs een fijngeknepen komkommer? Haal dan eens diep adem, oordeel niet en vraag bij de kassa om een extra dierenplaatje. Want u kunt gewoon een andere komkommer kopen en als u straks naar huis gaat met uw tas vol boodschappen, is er niemand meer autistisch. Op die manier heeft u een leuke zaterdag en wij weer eten voor de hele week. Dat noem ik nou nog eens een Bonus aanbieding.

Share

10 Comments on Thank you for staring

  1. sofie
    20 juli 2015 at 10:13 (2 jaar ago)

    Zo mooi geschreven. Je bent een moedige vrouw.

    Beantwoorden
  2. Annette
    20 juli 2015 at 12:41 (2 jaar ago)

    Ooooh, hoe herkenbaar…. Met tranen in m’n ogen; begrip is zoooo zeldzaam!

    Beantwoorden
  3. Angela
    20 juli 2015 at 15:22 (2 jaar ago)

    Wat schrijf je toch mooi! Ik lees je blog vaak met een glimlach en soms een traan. De grote buitenwereld is hard. Eerlijk gezegd kijk ik ook altijd als een kind lastig is in de supermarkt…maar wel met de blik van pff…gelukkig ben ik niet de enige die het wekelijks uitje naar de supermarkt met het zweet op mijn rug wederom overleefd heeft.

    Beantwoorden
  4. sabine
    20 juli 2015 at 18:13 (2 jaar ago)

    Ik heb ook wel eens staan staren, maar dan meer om te zien hoe een ander dat afhandelt. Ik heb veel bewondering voor jouw manier. Jongste is niet autistisch volgens de therapeut-die-het-echt-kan-weten maar gedraagt zich vanuit andere oorsprong net zo. Hij is nu 7 en ik ken de oordelende blikken. Op een dergelijke zachtheid zou hij met geschreeuw en geschopt reageren, die kan hij niet hanteren, maar mijn omwegen werken ook. Alleen is er dan altijd wel iemand die mompelt ‘hij zou een draai om zijn oren moeten hebben’ niet beseffende dat hij zich juist vanwege teveel geweld in zijn verleden zo gedraagd.
    En ik snap het ook wel. Als ik streng en duidelijk ben krijg ik overigens het tegenovergestelde.. van die tuttuttende hoofdschuddende lui.
    Maar zoek ondertussen ‘mijn’ weg met twee kinderen die buiten de normaalverdeling vallen.
    Je niet teveel van ‘de ander’ aantrekken werkt het beste. Ga jij maar lekker boodschappen doen.

    Beantwoorden
  5. Yvonne
    20 juli 2015 at 19:53 (2 jaar ago)

    Met veel emotie heb ik jou verhaal gelezen in de Libelle zomerspecial! Ik bewonder jou, dat je zo sterk in het leven staat! Een voorbeeld voor velen!!!!

    Beantwoorden
  6. Ingrid
    20 juli 2015 at 20:18 (2 jaar ago)

    Wat word ik toch altijd stil van je verhalen op deze blog… Je bent een dappere meid en ik heb een diep respect voor jou/jullie en bewonder je aanpak.

    Beantwoorden
  7. aicha
    21 juli 2015 at 03:35 (2 jaar ago)

    Dit is zo herkenbaar, ik noem mijn twee dames ook Terroristjes!! Tegenwoordig negeer ik die opgetrokken wenkbrauwen en afkeurende blikken.Sommigen zijn (zelf) ouders (geweest) en veel mensen hebben een korte termijn geheugen.

    Beantwoorden
  8. Marlies
    21 juli 2015 at 14:46 (2 jaar ago)

    Vala, wat kan jij de dingen mooi en hartverscheurend verwoorden. En wat ben je moedig… Doe zo voort met je terroristen, je bent goed bezig!

    Beantwoorden
  9. Marleen
    22 juli 2015 at 18:35 (2 jaar ago)

    Als je denkt dat niemand jou echt kent,en je nooit aan de wereld went,dan houd ik je vast,totdat jij voelt hoeveel ik van je houd….
    Deze uitspraak doet me enorm aan jou als moeder denken. Ook al ken ik je niet.
    Houd je taai….

    Beantwoorden
  10. sonja
    25 juli 2015 at 09:14 (2 jaar ago)

    Prachtig geschreven. Grappig, verdrietig en ontroerend…….. tussen, zoveel oordeel en onbegrip, dan ineens begrip ,troost en warmte. Als balsem voor de ziel.

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *