Makkers, staakt uw wild geraas

Lang heb ik me voorgenomen er niks over te zeggen, maar nu de pepernoten weer in de winkel liggen kan ik me echt niet meer inhouden. Zwarte Pieten-gate ettert maar door en ik word er zo droevig van. Waar maken mensen zich toch druk om? Het is inmiddels bijna november en je zou dus denken dat de komkommertijd wel voorbij is, maar blijkbaar houden we ons in Nederland liever bezig met marsepeinen problematiek dan dat we ons bijvoorbeeld druk maken over het feit dat terreurorganisatie IS overal ter wereld dood en verderf zaait. Of dat half Afrika ten onder gaat aan Ebola. Nee, in plaats daarvan stellen we Kamervragen over de kleur van de man die ons drie weken per jaar bekogelt met strooigoed en slaan we elkaar vervolgens de hersens in omdat we het niet met elkaar eens kunnen worden. Het kan aan mij liggen hoor, maar misschien dat we onze prioriteiten eens moeten heroverwegen?

SchoentjesSowieso raakt deze discussie mij recht in het hart. Bij ons thuis was Sinterklaas heilig. Vergeet Kerst, verjaardagen, Pasen. Sinterklaas was hét feest. We vierden het met twee andere families en het zijn de warmste herinneringen aan mijn jeugd. Ik kan me nóg de verwachtingsvolle spanning herinneren van toen ik nog geloofde. Mijn ouders die onze Spaanse buurman op lieten bellen als Zwarte Piet, briefjes door het hele huis die een speurtocht vormden naar de cadeaus, mijn naam in chocoladeletters. En toen ik eenmaal niet meer geloofde: de sport van het schrijven van de meest gemene, beledigende gedichten, vooral voor mijn vader, die mij dan het volgende jaar nog harder probeerde terug te pakken. Maar vooral: het plezier, het schaterlachen, het samen zijn. Er zit in een scène in de film ‘Alles is Liefde’, waarin een vader op pakjesavond aanbelt bij zijn eigen huis en vervolgens snel en onhandig door het raam van de woonkamer weer naar binnen klimt, terwijl zijn vrouw en kinderen de deur open doen en een zak met cadeaus op de drempel vinden. Ik moet er iedere keer weer van huilen. Omdat het zo ontzettend de essentie van Nederland weergeeft: de gezelligheid, de kneuterigheid. Sinterklaas hoort niet op de politieke agenda, maar slechts in de harten van alle Nederlanders.

Ik zal wel alle hedendaagse moraalridders over me heen krijgen, maar laten we nou gewoon eens stoppen met elkaar constant de maat te nemen. Elkaars woorden op goudschaaltjes te wegen en iedere zin die niet politiek correct genoeg is te verketteren. Sommige dingen in het leven zijn zoals ze zijn, gewoon omdat dat dat zo gegroeid is. Ja, de geschiedenis was niet al te fraai. Dat geef ik grif toe. Daar mogen we ons ook heel erg voor schamen. Maar hoeveel tradities en gebruiken komen er niet voort uit tijden waarin we nog dom en onwetend waren? Omdat iets als beledigend kan worden opgevat, hoeft dat toch niet per definitie zo bedoeld te zijn? Ik heb als kind nooit ook maar een seconde stil gestaan bij het feit dat Zwarte Piet zwart was. Nooit heb ik gedacht dat Sinterklaas eigenlijk maar een racistische slavendrijver in een jurk was, omdat hij zijn Pieten met de cadeaus liet zeulen. Het leek mij volkomen logisch: die man was zo oud, die kon zijn eigen staf nauwelijks omhoog houden. Vanzelfsprekend toch, dat hij een paar van z’n vrienden had gevraagd om hem te helpen al die jutezakken op de pakjesboot te laden? Nooit heb ik gedacht dat Zwarte Piet ondergeschikt was aan Sinterklaas en al helemaal niet omdat hij een andere kleur had dan die ouwe baas. 32 Jaar Sint-geluk en opeens mag het niet meer. Opeens is het ‘racistisch’ en ‘discriminatie’. Ik zou er met terugwerkende kracht een jeugdtrauma van krijgen.

Mensen, ik ben er nog maar net overheen dat Bram van der Vlugt zijn tabberd aan de wilgen heeft gehangen. Toen die nieuwe kerel voor het eerst op het dek van de pakjesboot verscheen en ook nog met zijn mijter verkeerd om op (schande!), heb ik even stilletjes gehuild. Want het Sinterklaasfeest zit diep, heel diep. Het is iets waarmee ik, en velen met mij, zijn opgegroeid. Waar we plezier aan hebben beleefd, genoegen uit hebben gehaald, warmte in hebben gevoeld. Niet omdat we ons konden verkneukelen om een zwarte man die rare sprongen maakte, of omdat we ons dan drie weken per jaar zo lekker superieur konden voelen aan onze gekleurde klasgenootjes, maar gewoon, omdat het gezellig was. Gezellig, het sleutelwoord van de Nederlandse samenleving. Door de woorden ‘racisme’ en ‘discriminatie’ in één adem te noemen met Sinterklaas, sla je mijn jeugd onder mijn voeten vandaan. Want zijn al die mooie herinneringen dan echt gebaseerd op iets slechts? Op iets dat fout is? Ben ik dan blijkbaar een nationalistische racist? Jeetje, wat word ik daar verdrietig van.

SintEr zijn mensen die dreigbrieven krijgen, omdat ze zich uitspreken in de ‘Slag om Zwarte Piet’. Dreigbrieven. Echt waar. Dan vraag ik me serieus af waar het heen moet met deze wereld. Er worden kinderen vermoord in de Gaza-strook, beste mensen. Er worden vliegtuigen met onschuldige mensen uit de lucht geschoten. En wij staan elkaar naar het leven om wie er dit jaar door de schoorsteen komt. Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig? Ik wil in dit stuk geheel en al niet voorbij gaan aan de gevoelens van mensen die zich gekrenkt voelen door het uiterlijk van Zwarte Piet. Want gevoelens zijn echt, of andere mensen het er nou mee eens zijn, of niet. Ik denk dat wij, als Nederlandse samenleving, ook nooit de intentie hebben gehad om wie dan ook te krenken met ons Sinterklaasfeest. We willen het gewoon graag gezellig hebben.

De multiculturele samenleving is een groot goed en daarin moeten we iedereen respecteren en accommoderen. Zou het dan niet beter zijn om elkaar de hand te schudden en op een vreedzame manier naar de gulden middenweg te zoeken, in plaats van elkaar te schofferen en te bedreigen? Wat zou u zeggen van: De Compromispiet? Niet zwart, maar wel lekker Nederlands, want geheel volgens het poldermodel. Dan doen we een Zwarte Piet, een Kleurenpiet, een Hemaworstpiet en iedereen kan weer met elkaar door één deur. Misschien dat deze ontzettend overtrokken en inmiddels pijnlijk verdrietige discussie dan kan stoppen en we allemaal weer lief voor elkaar kunnen zijn. Zoals dat hoort in een samenleving waarin zoveel verschillende mensen het samen moeten doen.

Over anderhalve maand is het zover. Ik ben mijn messen vast aan het slijpen voor het gedichten schrijven. Manlief heeft al drie zakken pepernoten achter zijn kiezen, dus we zijn al goed op weg met de feestvreugde. Ik denk dat de Pieten het niet zullen halen tot aan de boerderij, want ze krijgen die ouwe knar nooit zover dat ‘ie op z’n paard helemaal naar de Achterhoek komt. Maar dat geeft niet, want het gaat uiteindelijk niet om wíe de chocoladeletters langs komt brengen, maar om het gevoel dat je krijgt als je ze in je schoen vindt. Dat gevoel van vrolijkheid, verwachting en verbroedering. Reik elkaar de hand en eet een pepernoot. In een wereld waarin al zoveel mis is, laten we dan gewoon genieten van dat beetje onschuld en vrolijkheid dat we nog hebben.

Share

5 Comments on Makkers, staakt uw wild geraas

  1. Anouk Hammecher
    23 oktober 2014 at 12:31 (3 jaar ago)

    Hier ben ik het zo enorm mee eens. Het gaat hier om een kinderfeest. Niet iets wat ook dood geanalyseerd dient te worden.
    zwarte piet is zwarte piet. En die krijg je echt niet weg uit de gewoontes van de huidige oudere generatie. Laat hem asjeblieft ook blijven voor onze kinderen.

    Heb je blog gedeeld.

    Groetjes!

    Beantwoorden
  2. Marjolijn
    23 oktober 2014 at 13:46 (3 jaar ago)

    Ik ben het helemaal eens met je één na laatste alinea. Laat het een feest worden voor iederéén en laten we piet een mooie make-over geven. Piet met roetstrepen voor mijn part. Maar alleen zwarte pieten kan écht niet meer. Iets met empatisch vermogen. Niemand heeft trouwens ooit gezegd dat het sinterklaasfeest afgeschaft moet worden.

    Beantwoorden
  3. Maris Maria Renne
    23 oktober 2014 at 19:17 (3 jaar ago)

    Helemaal met je eens! En die Hemarookworstpiet zou niet misstaan naast de Stroopwafelpiet :-)

    Beantwoorden
  4. Aura
    24 oktober 2014 at 06:11 (3 jaar ago)

    Ja, zo waar. Van het eerste tot het laatste woord met jou eens, Stadsmeisje.

    Beantwoorden
  5. Anonymous
    13 november 2014 at 14:04 (3 jaar ago)

    Weet je, de laatste dagen merk ik in mezelf een verschuiving: ik voel sympathie voor zowel voor als tegenstanders van de zwarte piet. De voorstanders van zwarte piet, de mensen die vechten voor hun traditie, bewonder ik voor de vasthoudendheid waarmee ze tegen de stroming in durven uit te komen voor hun behoeftes en ongezouten hun mening durven te uiten. De tegenstanders bewonder ik voor hun moed om iets aan te vechten wat door de meerderheid al jarenlang als de normaalste zaak van de wereld wordt beschouwd. In wezen leiden beide wegen naar datgene wat we denk ik als mens te doen hebben: durven te staan voor wie we zijn, wat we werkelijk voelen en willen, los van de druk van de omgeving. Ruud

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *